Wąskie gardło

Każda minuta oczekiwania przy kasie wiąże siłę nabywczą, która leży już w wózku, a w razie wątpliwości oddaje ją konkurencji. Przepustowość strefy kas wynika z liczby otwartych stanowisk, czasu obsługi jednego paragonu i obsługi, którą angażują kasy samoobsługowe i punkt obsługi. Zapotrzebowanie wynika z frekwencji, która chwilę wcześniej przeszła przez wejście. Między tymi wielkościami leży przedział czasowy, i to on decyduje o obrocie w najbliższych trzydziestu minutach. Strefa kas to najwęższe miejsce w handlu.

Doświadczenie wystarcza w tym przedziale do momentu, w którym zbiega się kilka zdarzeń, pełny autobus przed drzwiami, promocja w drugiej alejce, przerwa w planie. Od tej chwili wynik określa czas reakcji, a czas reakcji to wielkość, którą można prowadzić.

Kasa samoobsługowa liczy się do przepustowości dopiero wtedy, gdy dostępna jest obsługa. Wskaźnik interwencji staje się w ten sposób wielkością przepustowości, a stosunek liczby opiekunów do stanowisk właściwą dźwignią strefy; kasa samoobsługowa zmienia cały rachunek.

Prognoza

Cortex odczytuje punkty zliczania przy wejściu, ścieżki na powierzchni sprzedaży i rytm kas w tej samej siatce czasowej. Z tych wielkości powstaje oczekiwane obciążenie każdej strefy kas, liczone z wyprzedzeniem, jakiego w praktyce wymaga otwarcie stanowiska. Prognoza podaje więc dwie rzeczy, moment, w którym docelowy czas oczekiwania zostaje przekroczony, i przepustowość, która temu zapobiega.

Południowy szczyt w formacie śródmiejskim przebiega inaczej niż sobotnie przedpołudnie na peryferiach, a ta sama frekwencja prowadzi w zależności od koszyka do różnych czasów obsługi. Cortex przechowuje ten wzorzec jako model lokalizacji i doskonali go z każdym tygodniem, w którym zmierzony przebieg spotyka się z oczekiwanym; każda lokalizacja ma własny.

Działanie

Cortex wskazuje strefę kas, przedział czasowy i powód i przedstawia zadanie roli, która może je wykonać; prognoza przynosi efekt w chwili, w której wywołuje zadanie. Po szczycie działanie zwraca przepustowość do planu, dzięki czemu obsada dnia zachowuje swoją strukturę.

Każda propozycja zawiera swoje uzasadnienie, autora i moment, a każde zatwierdzenie jest rejestrowane jako operacja; samo zatwierdzenie pozostaje w rękach sklepu. Obok efektu operacyjnego powstaje w ten sposób wiarygodny ślad, który wytrzymuje audyt i certyfikację.

Efekt

Cortex porównuje rzeczywisty przebieg z prognozą bez interwencji i ocenia działanie po jego wyniku. Z tej oceny powstaje reguła dla następnej porównywalnej sytuacji, a z sumy reguł powstaje styl działania przedsiębiorstwa, które panuje nad swoimi szczytami.

Centrala widzi, która lokalizacja panuje nad czasem oczekiwania, które działanie można powtórzyć i gdzie strukturalnie brakuje przepustowości. Czas oczekiwania przestaje być w ten sposób wielkością opartą na doświadczeniu i staje się prowadzonym wskaźnikiem, który można planować, porównywać i poprawiać w skali całej sieci.